Gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Opinia WCO z dnia Mogli potem szukać bogactw na łupieżczych wyprawach, albo wstąpić do hirðu któregoś z arystokratów. Na tunikę zakładano pelerynę, mającą postać prostokątnego kawałka materiału, spiętego broszą.

Na obszarach praktycznie bezleśnych, takich jak Islandia, starano się wykorzystywać w jak największym stopniu kamienie i torf. Miasta zaczęły powstawać dopiero w VIII wieku. Nie był to proces samoistny — miasta były zakładane przez królów, często na dziewiczym terenie. Podstawowym powodem zakładania miast była początkowo chęć zwiększenia zysków z handlu, w późniejszym okresie wznoszono również miasta jako centra administracyjne i religijne.

W zakładanym mieście, wytyczano działki pod budowę. Działka miała zwykle kształt zbliżony do długiego, wąskiego prostokąta, przylegającego jednym z krótszych boków do ulicy.

Właściciel działki mógł ją zabudować według swojego uznania. Z reguły na początku działki, patrząc od ulicy, wznoszono największy budynek, a za nim umieszczano mniejsze i kopano doły na śmieci. Podstawą miejskiej gospodarki było rzemiosło i handel. Wielu rzemieślników zajmowało się masową produkcją wyrobów o stosunkowo niedużej wartości, takich jak grzebienie albo szpile do zapinania ubrań.

Przy transakcjach handlowych, podstawowym środkiem płatniczym był szlachetny kruszec, jego wartość oceniano za pomocą wagi. Monety traktowano tak samo jak kruszec, jako warte tyle, ile ważą.

Recommended

Jeśli ktoś kupował towar warty mniej niż moneta, którą chciał zapłacić, odcinano po prostu kawałek monety. Oprócz monet, najczęściej płacono kruszcem w postaci sztabek oraz porąbanych kawałków srebra lub złota. Z anglosaskich źródeł z tego okresu wynika, że złoto było warte około 10 razy więcej niż srebro. Zdarzały się oszustwa, polegające na pokryciu z wierzchu cennym kruszcem jakiegoś mniej wartościowego metalu, albo np.

Takie oszustwa można było wykryć, nacinając powierzchnię nożem. Jeśli pod wierzchnią warstwą znajdował się inny metal, było to od razu widać, a jeśli kruszec nie był czysty, zmieniała się jego twardość. Jeżeli srebro zostało zmieszane z ołowiem, wtedy powstały stop był miększy od czystego srebra, a jeżeli zostało zmieszane z miedzią — twardszy.

Kruszec ważono przy użyciu przenośnych wag z dwiema szalkami i zestawem ołowianych odważników. Początkowo nie było standardów określających, z jakich odważników powinien się składać zestaw, zwracano tylko uwagę na to, żeby każdy odważnik był wyraźnie oznaczony np. Pod koniec IX wieku w Skandynawii zaczęto wytwarzać zestawy odważników wzorowane na stosowanych w świecie islamu.

Największym z nich było Hedeby nad Bałtykiem, liczące — mieszkańców. Ribe przetrwało do dziś, natomiast Birka i Hedeby zostały opuszczone, między innymi na skutek wypłycania się morza, co powodowało coraz trudniejszy dostęp dla głęboko zanurzonych statków handlowych.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Birka została opuszczona koło rokua Hedeby do końca XI wieku. Ludzie wolni mieli prawo do noszenia broni, do przemawiania na lokalnych zgromadzeniach i do ochrony prawa. Niewolnik mógł zostać uwolniony w nagrodę za dobrą służbę, lub wykupić się z niewoli. Większość ludzi wolnych była chłopami z własną ziemią lub dzierżawcami. Skandynawskie społeczeństwo nie było egalitarne, wśród wolnych ludzi byli zarówno pracownicy bez ziemi, jak i arystokracja.

Władza i wpływy arystokracji opierały się na posiadaniu ziemi i na oferowaniu ochrony ludziom o niższym statusie, w zamian za ich poparcie. Nie było równości wobec prawa — w przypadku zabójstwa, im bardziej bogata i wpływowa była ofiara, tym większą grzywnę musiał zapłacić zabójca rodzinie ofiary.

Wyszukaj wyceny dla

Pozycja społeczna nie była jednak określona raz na zawsze w momencie urodzenia — można było powiększyć swój majątek i podnieść swój status poprzez udział w udanej wyprawie łupieżczej, zyskownej wyprawie handlowej, lub przez wstąpienie na królewską służbę. Ich dochody pochodziły z ziemi, opłat pobieranych od kupców, danin i zdobyczy wojennych. Królowie organizowali również łupieżcze wyprawy — był to sposób zarówno na powiększenie majątku, jak i na zdobycie sławy i przyciągnięcie do siebie nowych stronników.

Każdy król utrzymywał hirð — przyboczną drużynę wojowników, pełniącą na co dzień funkcję ochrony osobistej, a w razie wojny stanowiącą rdzeń królewskiej armii. Hirð nie liczył zwykle więcej niż kilkuset ludzi, ze względów finansowych — wojownikom trzeba było nie tylko zapewnić zakwaterowanie, wyżywienie, odzież i broń, ale również często obdarowywać ich złotem i srebrem, żeby zapewnić sobie ich lojalność.

Zasady dotyczące dziedziczenia tronu mówiły, że król musi być potomkiem króla, ze strony ojca lub matki. Zwykle tron dziedziczył jeden z królewskich synów, ale prawo do tronu miał każdy męski członek dynastii królewskiej.

  • Masc bolu na liscie polaczen najlepszych
  • Потом разговор в основном шел о Кэти, о кадрах, которые Николь видела вчера.
  • Aldona Słapa (aldonasapa) - Profile | Pinterest
  • Kapitał. Księga pierwsza ()/całość - Wikiźródła, wolna biblioteka

Co za tym idzie, często było wielu kandydatów do tronu i częste były wojny domowe. Kandydat który przegrał, nadal zachowywał formalne prawo do tronu, wynikające z posiadania królewskiej krwi, dlatego mógł zebrać wojowników, wyruszyć na łupieżczą wyprawę, a po zdobyciu majątku i sławy ponownie stanąć do walki o tron. W Skandynawii, królowie byli postrzegani bardziej jako władcy ludzi niż terytorium. Dlatego mężczyzna posiadający królewską krew, mógł zostać uznany za króla nawet jeśli nie miał swojego królestwa, wystarczyło że potrafił skupić wokół siebie, i utrzymać, wojowników.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Zebrać wojowników, dla kogoś mającego prawa do tronu, nie było trudno, jednak żeby ich utrzymać potrzebne było bogactwo.

Władca, który nie posiadał ziemi, mógł to osiągnąć praktycznie tylko w jeden sposób — organizując łupieżcze wyprawy. Dlatego królów bez królestwa, mających swoich wojowników i żyjących z morskich najazdów, nazywano morskimi królami. Najpotężniejsi jarlowie, tacy jak jarlowie Hlaðir w norweskim regionie Trøndelag, czy jarlowie Orkadów, sprawowali praktycznie królewską władzę na rozległych obszarach.

Jarlowie — podobnie jak królowie — organizowali łupieżcze wyprawy, żeby zdobyć bogactwo, sławę i nowych stronników. Również, tak jak królowie, każdy jarl utrzymywał hirð. Byli to posiadacze ziemscy, pełniący rolę lokalnych przywódców.

Przewodniczyli lokalnym zgromadzeniom, a w razie wojny powoływali pod broń ludzi ze swojego terenu i dowodzili nimi. Było ich stać na porządny ekwipunek wojskowy, stanowili trzon każdej armii wikingów.

Zwykle posiadali własny okręt, lub mieli jeden okręt do spółki z kilkoma innymi hersirami. Mogli zebrać załogę z dzierżawców uprawiających ich ziemię i innych ludzi gdzie obrobka juta zlacza lokcia, i na niewielką skalę grabić nadbrzeżne osady, albo ze swoim okrętem i załogą przyłączyć się do wielkiej wyprawy łupieżczej, organizowanej przez króla lub jarla.

Jeśli było ich na to stać, utrzymywali również własny hirð. Najstarszy syn hersira dziedziczył zwykle ziemię, a młodsi synowie byli przygotowywani do roli wojowników — ojciec kupował im dobrą broń i zapewniał porządne wyszkolenie.

Mogli potem szukać bogactw na łupieżczych wyprawach, albo wstąpić do hirðu któregoś z arystokratów. W hirðach królów i jarlów większość wojowników stanowili synowie hersirów. KARLOWIE Większość społeczeństwa w Skandynawii stanowili karlowie, czyli ludzie wolni, niezaliczający się do arystokracji — chłopi z własną ziemią, dzierżawcy, rzemieślnicy, kupcy czy najemni pracownicy.

Wszyscy mieli prawo głosu na lokalnych zgromadzeniach. Jeśli lokalny przywódca powoływał pod broń ludzi ze swojego terenu, karlowie mieli obowiązek stawić się na wezwanie z własną bronią. W przypadku najuboższych, których nie było stać na kupno broni, lokalny przywódca mógł albo wyposażyć ich w broń, albo zamienić im służbę na obowiązek dostarczenia określonych towarów.

To właśnie spośród karlów rekrutowała się większość szeregowych uczestników łupieżczych wypraw. Często widzieli w tym najlepszy sposób na pozyskanie kawałka własnej ziemi, czy to przez zdobycie go w odległym kraju, czy też kupienie po powrocie za łupy przywiezione z wyprawy.

Jednak nie każdy miał możliwość zaciągnięcia się na wyprawę — chętnych bywało wielu, i w takiej sytuacji przywódcy wybierali tych, którzy posiadali najlepszą broń i mieli doświadczenie w walce. Co za tym idzie, dla najuboższych szanse wzięcia udziału w wyprawie były niewielkie.

Byli traktowani jak własność, którą można kupić i sprzedać. Cena niewolnika była zwykle zbliżona do ceny krowy. Właściciel miał prawo zabić niewolnika bez powodu, mógł również złożyć go w ofierze bogom.

Dziecko dwojga niewolników również było niewolnikiem. Niewolnicy mieli obowiązek mieć krótko obcięte włosy i nosić proste, białe szaty bez ozdób, żeby można ich było łatwo odróżnić od ludzi wolnych. Duży wpływ na los niewolnika miały jego umiejętności. Ci, którzy byli dobrymi rzemieślnikami, skaldami, albo potrafili wróżyć z run, cieszyli się szacunkiem i żyli na wyższym poziomie niż niewolnicy nadający się tylko do prostych gdzie obrobka juta zlacza lokcia fizycznych.

Zdarzało się, że po śmierci wolnego człowieka zabijano jednego z jego niewolników i chowano w tym samym grobie, żeby usługiwał mu po śmierci. Niewolnikom pozwalano czasem, oprócz wykonywania zobowiązań na rzecz właściciela pracować na własny rachunek, i w ten sposób zbierać pieniądze na wykupienie się z niewoli. Czasami niewolnik mógł się wykupić jeszcze przed uzbieraniem całej sumy — kwotę pozostałą do spłacenia odpracowywał wtedy już jako wolny człowiek.

Mężczyźni uprawiali ziemię, polowali, łowili ryby, handlowali i walczyli. Kobiety opiekowały się dziećmi, piekły chleb, przędły, tkały, przygotowywały posiłki.

Wyjaśnienia do taryfy celnej.

W domu kobiety miały władzę nad niewolnikami i krewnymi pozostającymi na utrzymaniu, a ich zdanie liczyło się przy podejmowaniu decyzji dotyczących rodziny. W czasie dłuższej nieobecności męża w domu, żona przejmowała całkowitą odpowiedzialność za sprawy dotyczące domu i gospodarstwa, a jeśli została wdową, zajmowała w pełni miejsce męża. Na oddzielne omówienie zasługuje odpowiedź na pytanie: czy wikińskie kobiety brały udział w walce?

Z jednej strony, sagi wspominają o kobietach-wojowniczkach, a w Skandynawii odnaleziono groby kobiet z epoki wikingów, pochowanych z bronią. Z drugiej jednak strony, w anglosaskich, frankijskich i irlandzkich kronikach z tego okresu, nie ma ani słowa na temat kobiet biorących udział w bitwach. Gdyby wikińskie kobiety walczyły u boku mężczyzn, kronikarze prawie na pewno nie pominęliby tego milczeniem. Kluczem do rozwiązania zagadki wydaje się być informacja zawarta w księdze Gesta Danorum Dzieje Duńczyków.

Autor, Saxo Grammaticus, twierdzi że w Danii, wśród wysoko urodzonych kobiet, rozpowszechniony był zwyczaj szkolenia się we władaniu bronią.

Menu nawigacyjne

Wygląda więc na to, że w społeczeństwie wikingów, część kobiet, przede wszystkim z rodzin arystokratycznych, szkoliła się w posługiwaniu się bronią, jednak nie było to robione z myślą o wojnach czy też wyprawach łupieżczych, a udział kobiet w walce był czymś wyjątkowym, zdarzającym się np. Panna młoda wnosiła do małżeństwa posag, a mąż płacił jej wiano. Jedno i drugie pozostawało po ślubie własnością żony.

Kontrakt małżeński mógł określać jak zostanie podzielony wspólny majątek w przypadku rozwodu, ponieważ zarówno kobieta jak i mężczyzna mieli prawo do rozwodu.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Rozwód był przeprowadzany poprzez wypowiedzenie przez jedną ze stron określonej formuły, w obecności świadków. Na Islandii, zwyczajowa wysokość wiana wynosiła 8 uncji 0,23 kg srebra, podczas gdy w Norwegii nie wypadało dać mniej niż 12 uncji 0,34 kg. Państwo młodzi, w prezencie ślubnym często dostawali między innymi małe kocięta. Dawano je zarówno ze względów praktycznych — żeby w nowym domu nie było myszy, jak i symbolicznych — koty były symbolem Frei, bogini miłości. Małżeństwo traktowane było jako związek nie tylko między dwiema osobami, ale również dwiema rodzinami, które od tej pory miały obowiązek wspierać się wzajemnie, zarówno w przypadku konfliktu lub zagrożenia, jak i w codziennej pracy.

DZIECI Nowo narodzone dziecko było kładzione na ziemi, skąd podnosił je ojciec i umieszczał w fałdach swojego płaszcza.

Oznaczało to, że uznaje dziecko za swoje. Następnie, ojciec oglądał dziecko, i sprawdzał czy nie ma jakichś fizycznych wad. Jeżeli uznał, że dziecko ma deformacje, które uniemożliwią mu normalne życie, wynosił je do lasu i zostawiał tam na śmierć. Jeśli natomiast zdecydował, że dziecko będzie żyło, przeprowadzany był rytuał nazywany Ausa Vatni — dziecko polewano wodą i nadawano mu imię. Zwyczajowo, w trakcie ceremonii nadawania imienia, dziecko otrzymywało prezent.

Mógł to być np. Po nadaniu imienia, ojciec nie mógł już zmienić zdania co gdzie obrobka juta zlacza lokcia losów dziecka. Wyniesienie go do lasu po przeprowadzeniu Ausa Vatni, byłoby traktowane jako morderstwo. Zgodnie ze zwyczajem, dziecko otrzymywało również prezent, kiedy wyrżnął mu się pierwszy ząb. Chłopiec, w dniu w którym zaczął samodzielnie chodzić, zwyczajowo dostawał w prezencie drewniany mieczyk.

Jeśli pochodził z zamożnej rodziny, koło dziesiątego roku życia otrzymywał swój pierwszy żelazny miecz, mniejszy i lżejszy od mieczy używanych przez dorosłych. Dorastające dzieci były zachęcane do pomocy rodzicom w gospodarstwie, i uczone praktycznych umiejętności.

Dziewczynki uczono np. Chłopcy bawili się wykonując ćwiczenia, które miały przygotować ich do roli wojowników, takie jak skakanie z obciążeniem lub pływanie z bronią. Ważną rolę w życiu chłopca z epoki wikingów, odgrywała nauka posługiwania się bronią. Nie było specjalnych szkół walki, ojcowie uczyli synów.

Oczywiście powodowało to, że umiejętność walki, z jaką młody mężczyzna wchodził w dorosłe życie, zależała od tego, z jak zamożnej rodziny pochodził. Syn jarla, który na ćwiczenia mógł poświęcać tyle czasu ile chciał, a za nauczycieli miał doświadczonych wojowników z hirðu swojego ojca, z reguły potrafił władać bronią o wiele lepiej od syna ubogiego dzierżawcy, który większość czasu musiał pracować w gospodarstwie, a od ojca mógł nauczyć się co najwyżej podstaw posługiwania się włócznią.

Chłopiec był uważany za dorosłego, kiedy skończył 15 lub 16 lat zależnie od prawa obowiązującego w danym regionie.

Od tej chwili miał wszystkie prawa i obowiązki dorosłego człowieka, w szczególności obejmował go obowiązek służby w pospolitym ruszeniu. Thorstein lub Thorkel — od boga Thora albo od zwierząt np. Úlf — od wilka czy Björn — od niedźwiedzia. W niektórych rodzinach, tradycyjnie nadawano pewne imiona, np.

  • Bol stawow przedramienia
  • Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz na podstawie brzmienia podpozycji
  • Wyjaśnienia do taryfy celnej. - rankomat-pozyczek.pl
  • Krótka historia wikingów - Maciej Dusza - ebook - Legimi online

Oprócz imienia, każdy Skandynaw posiadał patronimik, pochodzący od imienia ojca oraz płci osoby, która ten patronimik nosiła, np. Haraldsson — syn Haralda, Olafsdottir — córka Olafa.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Niektóre osoby dostawały również przydomki, związane z miejscem, z którego pochodziły np. Ketil Norwegcharakterystycznym przedmiotem który posiadały np. Asgot z Czerwoną Tarcząalbo jakąś cechą np. Asgot Niezdarny.

Wprawdzie pojęcie Skandynawii jest czasem używane w szerszym znaczeniu, obejmującym również Finlandię i Islandię, a nawet Estonię, jednak w tej książce pojęciem Skandynawii będziemy określać tylko tereny obecnej Danii, Szwecji i Norwegii.

Imię i patronimik kobiety nie ulegały zmianie po ślubie. Codziennie rano myli ręce i twarz, regularnie kąpali się, zmieniali odzież, i codziennie czesali włosy. Zwyczajowo kąpano się i robiono pranie w sobotę.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

W powszechnym użyciu, i to nie tylko przez arystokrację, były grzebienie. Używano również pęset, narzędzi do czyszczenia paznokci, a nawet łyżeczek do czyszczenia uszu.

M.P.1997.76.715

Wiele gospodarstw posiadało specjalny, oddzielny budynek, pełniący funkcję łaźni. UBIÓR Mężczyźni nosili trzy rodzaje spodni: wąskie, dopasowane spodnie sięgające do kostek, przypominające legginsy, spodnie do połowy łydki, rozszerzane u dołu, przypominające spodnie dzwony, szerokie, workowate spodnie do kolan. Noszono również owijacze: wąskie paski materiału owijające łydki i zachodzące na końcówki nogawek.

Owijacze zapewniały dodatkowe ciepło i chroniły końce nogawek przed podarciem i wystrzępieniem. Buty były robione ze skóry, zwykle koziej, z cholewkami lub bez. Mogły być zapinane za pomocą paska, guzików albo zakładane jak mokasyny. Zazwyczaj nie były zdobione, czasami cholewy barwiono lub stosowano ozdobne szwy. Na górną część ciała zakładano tunikę z długimi rękawami, sięgającą poniżej pasa, zwykle wykonaną z wełny.

Otwór na szyję był okrągły, mógł dodatkowo posiadać pionowe wycięcie na piersi z pojedynczym guzikiem. Końcówki rękawów oraz brzegi otworu na szyję mogły być ozdobnie wykończone lub wyszywane. Są to preparaty na bazie chemikaliów, przeznaczone do dostarczania ciepła różnym partiom ciała, wystawionym na działanie zimna, w szczególności podczas czynności wykonywanych zimą na zewnątrz.

gdzie obrobka juta zlacza lokcia

Wszystkie wymienione wyżej produkty pakowane są w szczelne torebki z tworzywa sztucznego i przeznaczone do jednorazowego użytku. W przypadku otwarcia torebki, w wyniku egzotermicznej reakcji - utleniania żelaza powietrzem z atmosfery, wytwarza się ciepło.

Głównym składnikiem wszystkich tych produktów jest sproszkowane żelazo. Inne środki chemiczne obecne w preparacie pełnią funkcję kontroli i regulacji wytwarzanego ciepła. Przenośne skrzynki pojemniki na różne narzędzia, wykonane z tworzywa sztucznego, nie posiadające specjalnych uchwytów lub profili służących do umiejscowienia konkretnego narzędzia, klasyfikuje się do podpozycji Worki stomijne z tworzywa sztucznego, do zbierania niekontrolowanego wydalania moczu i kału klasyfikuje się do podpozycji 21 lub 29 w zależności od rodzaju tworzywa, z którego są wykonane.

Nr Słomki do napojów, wykonane z tworzywa sztucznego, przeznaczone do picia napojów, wyginające się lub nie, klasyfikuje się do podpozycji Kasety magnetofonowe i magnetowidowe tzw. Arkusze folii z tworzywa sztucznego PCV do albumów fotograficznych np. Kołki rozporowe z tworzywa sztucznego klasyfikuje się do podpozycji 90, tak jak inne artykuły z tworzywa sztucznego, gdyż nie są wymienione w uwadze 11 do działu jako artykuły budowlane. Preformy do produkcji gdzie obrobka juta zlacza lokcia, wykonane z tworzywa sztucznego klasyfikuje się do podpozycji Przenośne skrzynki na narzędzia, wykonane z tworzywa sztucznego, posiadające w środku specjalne wyprofilowania pasujące do kształtu narzędzi lub uchwyty do mocowania konkretnych narzędzi, klasyfikuje się do podpozycji Kasetki z tworzywa sztucznego, flokowane na zewnątrz, wyłożone w środku tkaniną tekstylną, przeznaczone do pakowania biżuterii np.

Informatory "Europages " Europejskie Informatory Handlowezawierające nazwy firm, adresy, numery telefonów i faksów, alfabetyczny wykaz wyrobów, analizy ekonomiczne, informacje handlowe oraz liczne reklamy, klasyfikuje się do podpozycji Dlatego też takie publikacje należy traktować jako zasadniczo poświęcone reklamie i zgodnie z uwagą nr 4 c i 5 do działu 49 klasyfikować do podpozycji Karty lądowania i deklaracje celne, będące czystymi formularzami do wypełnienia pismem ręcznym lub maszynowym nazwisko podróżującego, adres, numer paszportu i inne informacje dla potrzeb celnychklasyfikuje się do pozycji Publikacja ta zawiera szczegółowe informacje o Irlandii panorama, historia, rok w Irlandii, Dublin, regionyo miejscach gdzie warto zrobić zakupy, rozrywkach, sporcie i rekreacji, hotelach, restauracjach, pubach, centrach sportowych itp.

W książce tej umieszczono ogólne praktyczne informacje na temat podróżowania po Irlandii, godzin otwarcia banków, bezpieczeństwa, zdrowia itd.

Kapitał. Księga pierwsza (1926-33)/całość

Ilustrowana jest wieloma zdjęciami. Nie zawiera autentycznych reklam handlowych. Jest przeznaczona do sprzedaży cena podana jest na obwolucie. Każda z publikacji "Marco Polo" dotyczy określonego miasta. Obok map zawierają one informacje o restauracjach, hotelach, kawiarniach, muzeach, galeriach i zabytkach. Publikacje te są ilustrowane. Dodatkowe wyjaśnienie Przy klasyfikacji wydawnictw wymienionych w punktach a i b rozważana była pozycja i Zgodnie z uwagą nr 5 do działu 49 publikacje, które głównie poświęcone są reklamie broszury, prospekty, katalogi handlowe, roczniki publikowane przez zrzeszenia handlowe, propagandowe materiały turystyczne klasyfikuje się do pozycji Zdaniem Światowej Organizacji Celnej materiały propagandowe o których mowa powyżejzwykle rozdawane są bezpłatnie przez towarzystwa lotnicze, agentów turystycznych itp.

Propaganda taka zwykle namawia osoby do podróżowania do tych miejsc za pośrednictwem określonych towarzystw czy organizacji.

krawędzie z pcv - Import eksport

Mając na uwadze zawartość i sposób dystrybucji za pośrednictwem zwykłych kanałów sprzedaży książekzdaniem Sekretariatu rozpatrywane publikacje należy uznać za książki zawierające ogólne informacje turystyczne a nie "propagandę turystyczną". Opinia z dnia Książeczki wydrukowane w formie albumów np. Pręciki do wyrobu końcówek papierosowych z filtrem, składające się z włókien acetylocelulozowych poddanych działaniu acetonu i owiniętych w bibułkę papierosową, klasyfikuje się do podpozycji Rzepy w taśmach, o szerokości 2,5 cm i 1,6 cm, składające się z jednej części zaopatrzonej w haczyki umożliwiające mocowanie drugiej części posiadającej okrywę włosową, zabezpieczone na końcach przed strzępieniem się, klasyfikuje się do podpozycji Podkładki LIVE stosowane pod prześcieradło, w kształcie prostokąta, zapobiegające powstawaniu odleżyn, wykonane z dzianiny z włókien poliestrowych, klasyfikuje się do podpozycji Rzepy w postaci krążków, o średnicy 2,2 cm, składające się z jednej części zaopatrzonej w haczyki umożliwiające mocowanie drugiej części posiadającej okrywę włosową, zabezpieczone na końcach przed strzępieniem się, klasyfikuje się do podpozycji Opaski LIVE na: nadgarstki, łokcie, kolana, dłonie, stosowane w przypadku zwichnięć, naderwań mięśni, ścięgien, w dolegliwościach bólowych na tle zmian zwyrodnieniowych, wykonane z dzianiny z włókien poliestrowych, klasyfikuje się do podpozycji Nakolanniki opaski kolanowe dziane w formie bandaży, stosowane przy dolegliwościach kolan.

Każdy z nakolanników posiada cztery boczne magnetyczne paski biegnące przez całą jego długość. Zgodnie z dokumentacją magnetyczne wkładki poprawiają krążenie krwi jak również zmniejszają bóle kolan.

Ze względu na elastyczność, gdzie obrobka juta zlacza lokcia są wygodne do noszenia przez dłuższy czas. Powyższe nakolanniki klasyfikuje się do podpozycji Podpaski higieniczne, w których warstwę absorbcyjną stanowi cienka warstwa torfu, wzmocnione po zewnętrznej stronie powłoką z tworzywa sztucznego, a po wewnętrznej warstwą włókniny pokrytej cienką powłoką perforowanego tworzywa sztucznego, klasyfikuje się do podpozycji Materiały okładzinowe o nazwach "Bentomat" i "Volclay" klasyfikuje się do podpozycji