Deca i trawa sustrav,

Prevod je vsekakor neogibna nujnost, kajti le z njim se lahko omogoči pritok tujih vrednot v narodni organizem ter se približajo širšim plastem občinstva tiste evropske literarne stvaritve, s katerimi bi se sicer ne mogle seznaniti. Paris, Ed.

Projekt Stefana Minczewa Iz istorja na Byłgarskija Roman Hanna Makurat: Odniesienia intertekstualne obecne w tłumaczeniu dramatu Ślub Witolda Gombrowicza na język kaszubski w świetle badań komparatystycznych Małgorzata Filipek: Przekład powieści Gordany Kuić Zapach deszczu na Bałkanach wobec Deca i trawa sustrav Monika Gawlak: Podwojony dialog przekładu i twórczości własnej ujęcie komparatystyczne?

Deca i trawa sustrav Bol w stawie na ramie, gdy pijesz

Nowe włoskie przekłady słoweńskiej literatury pięknej tłum. O dwóch poezjotwórczych kategoriach gramatycznych w języku polskim i słoweńskim Marta Buczek: Józef Marušiak tłumacz-komparatysta idealny?

Varia Postsciptum Polonistycznenr Deca i trawa sustrav 12 : Polonistyka w Bułgarii wczoraj i dziś Dorota Gołek Sepetliewa Indeks autorów Joanna Cieślar Indeks tłumaczy Joanna Cieślar Noty o Autorach 7 Wstęp W ostatnim ćwierćwieczu rozwój przekładoznawstwa dążył do zajęcia miejsca komparatystyki, lokując się w centrum badań porównawczych.

Komparatystyka traktowana jako dziedzina wiedzy literaturoznawczej poszerzyła pole swoich badań, jednocześnie zaś uszczegółowiła i zawęziła zakres porównania. W efekcie funkcjonują różne komparatystyki: literatury w odniesieniu do literatury światowej, różnych sztuk i literatury lub paralelnie literatury i innej sztuki, np. Przekształcanie się rozumienia i uprawiania komparatystyki wyrasta bowiem z krytyki poststrukturalistycznej, która zapoczątkowała zwrot kulturowy w literaturoznawstwie, jak również z wcześniejszych niedostatków w tej dziedzinie wiedzy literaturoznawczej.

Powstało przekonanie, że w kulturze wszystkie elementy korespondują z sobą we wzajemnej interakcji. Jednak kategorie porównania i podobieństwa, uważane wcześniej za centralne w badaniach porównawczych, okazały się w dyskursie ponowoczesnym niebezpieczne ze względu na ich manipulacyjny charakter.

Porównanie może być krzywdzące dla którejś ze stron, a podobieństwo zakłada podporządkowanie czemuś. W wyniku tego inne, nieporównywalne i niepodobne może być traktowane wrogo.

After watching this, your brain will not be the same - Lara Boyd - TEDxVancouver

Dlatego współcześnie w komparatystyce celowo mnoży się przestrzenie interakcyjne, by uniknąć porównania i podobieństwa na rzecz interakcyjności i złożoności, czego przykładem są rozważania Deca i trawa sustrav a Derridy, Pierre a Bourdieugo, Michela Foucaulta czy Gillesa Deleuze a. Jednocześnie kategorie podobieństwa, referencji i binaryzmu zostały poddane krytyce ze względu na ich możliwość orzekania o świecie.

Foucault, rozważając relację między słowem a malarstwem w zbiorze szkiców zatytułowanym To nie jest fajka, przy okazji opisu fenomenu malarstwa René Magritte a, wyraźnie oddzielił od siebie te dwie kategorie.

Deca i trawa sustrav Wyklad na chorobach stawow

Podobieństwo może odnosić się według 8 8 Wstęp niego tylko do rzeczy, które są tak przedstawiane. Istotą słowa natomiast jest referencjalność. Tę z kolei odrzucił Derrida. Wraz z krytyką binaryzmu doprowadziło to do zakwestionowania idei ekwiwalencji i tak wcześniej sprawiającej trudności przekładoznawcom, ponieważ w myśleniu za pomocą systemu binarnego zbyt dużo zdarza się wyjątków. Zakresy badań komparatystyki i przekładu krzyżują się w znacznej mierze, co szczególnie widoczne stało się pod wpływem zmian, które zaszły w kontekście zwrotu kulturowego w literaturoznawstwie i myśli ponowoczesnej.

Otwarcie na kulturę i sytuację społeczno polityczno ekonomiczną spowodowało inny sposób włączenia kontekstu do badań także literackich niż to miało miejsce wcześniej. Wymusiło interdyscyplinarność i rozluźnienie granic metodologicznych, granic dziedzin wiedzy i kategorii, rozszerzając i funkcjonalizując badania, co wymaga od badacza myślenia kompleksowego i holistycznego.

Wynika stąd inny obraz przekładoznawstwa, a przede wszystkim badań nad przekładem literackim. Niefunkcjonalny jest bowiem podział na językoznawcze i literaturoznawcze badania przekładu artystycznego, ponieważ opis struktury przekładu jako faktu literackiego i kulturowego związany jest z jego lokalizacją w literaturze wyjściowej i doceloweja więc uchwycenia interakcji powstałej w wyniku komunikacji międzykulturowej w kulturze przyjmującej.

Святой Микель знает все ответы, причем объясняет все весьма красноречиво.

Okazuje się, że przekład i komparatystyka stały się słowami kluczowymi dla współczesnej kultury, w której dominuje mechanizm transwersalności. Przestrzeń przekładoznawstwa stanowi więc komparatystyka. Taki pogląd reprezentują autorzy większości prac zebranych w tym tomie. Refleksja nad wzajemnym przenikaniem się kultur, szerząca się wraz ze wzrostem środków informacji, sprawia, że została dostrzeżona szczególna rola przekładu w tym względzie.

Przekład jako akt porozumienia międzykulturowego jest operacją komunikacyjną, międzyjęzykową i międzytekstową, co w różnym stopniu odnotowują teoretycy. Złożoność zagadnień teoretycznych i ich dyskusyjności podejmują autorzy artykułów, próbując Deca i trawa sustrav się między innymi do zjawiska przenoszenia uwagi badawczej z tekstu źródłowego na przekład.

  1. Pakiet z bolem w stawie
  2. Chorwacki Tematyczny

Pragmatyczny Deca i trawa sustrav literatury i komunikacji, podkreślanie funkcji komunikacyjnej, skierowanie uwagi badawczej na czytelnika, determinujące odbiór warunki i cele deklarowane pośrednio i bezpośrednio przez przedstawicieli zwrotu kulturowego, podkreślenie różnorodności literatury oraz zainteresowanie interpretacją sugerujące dowolność sprawiły, że zarówno tzw.

W ten sposób oryginał znalazł się w związku podrzędności z przekładem, a przekreśleniu uległy starania lingwistycznej orientacji w badaniach literackich, skupionej na aktualizacji semantycznej słowa w tekście. Słusznie upomniano się o odbiorcę przekładu, lecz przekład stanowi wynik działania różnych czynników, Deca i trawa sustrav konceptualizacją z konceptualizacji.

Poza 9 Wstęp 9 względami poznawczymi i artystyczno estetycznymi są to czynniki ideologiczne, społeczne, a nawet ekonomiczne kultury docelowej. Dlatego Itamar Even Zohar uzależnia wybory translacyjne od systemu kultury docelowej, podobnie jak efekt przekładu od norm i wzorców kultury przyjmującej.

Ponadto podkreśla związek między przekładami, polegający na wzajemnym oddziaływaniu, autonomizując sferę przekładu, jednocześnie uzależniając go od uwarunkowań zewnętrznych tekstu. Oderwanie przekładu od źródła i bezkrytyczne wprowadzenie do kultury przyjmującej budzi wątpliwości, czy wobec tego można go traktować jako gatunek literatury rodzimej.

Chorwacki Tematyczny

Kontrowersyjność i atrakcyjność obietnic badawczych przyciąga uwagę autorów. Wielość komparatystyk, podważona referencjalność i podobieństwo, zakwestionowana ekwiwalencja, a tym samym odsunięcie oryginału na margines badań godzą w istotę przekładu przez redukcję elementów aktu komunikacji, ponieważ tłumaczenie służy porozumieniu, choćby z założenia, w trakcie którego oddziałują na siebie obie strony, co może, lecz nie musi, prowadzić do podporządkowania się którejś z nich.

Zwrot kulturowy teorii literatury został zapośredniczony w badaniach kulturowych socjologów np. Dzięki temu nauka o literaturze Deca i trawa sustrav się na uniwersum kulturowe, co wskazało na niemożność całkowitego oddzielenia interpretacji i teorii od uwikłań ideologicznych. Idea otwarcia wyraża sprzeciw wobec wszelkiej redukcji, co pozostaje w sprzeczności z deklaracjami na temat unieważnienia oryginału.

Praktyka przekładoznawcza stara się unikać podobnych sugestii, a praktyka translatorska ich raczej nie uwzględnia, chyba że stanowić mają rodzaj prowokacji artystycznej.

Tłumaczy się bowiem teksty werbalne, a te są aktualizacją semantyczną systemów językowych i ich użyć ze względu na potrzebę użytkownika, co podkreślają kognitywiści, według których kultura, warunki społeczne, ideologia, etyka, osobowość itp. Pisze na ten temat Elżbieta Tabakowska w studiach nad przekładem, wskazując między innymi na istnienie barier kulturowych w gramatyce.

W tradycji nauki o literaturze w podobnym kierunku, lecz z uwzględnieniem również perspektywy nadawcy, zmierzały badania z zakresu socjologii literatury końca lat sześćdziesiątych minionego wieku, np.

Podkreślano świadomość formy artystycznej zawierającą pamięć tradycji literackiej i kulturowej oraz obecną w niej zasadę konstrukcyjną, wskazującą na uwarunkowania zewnątrztekstowe. Słownik terminów literackich pod redakcją J. Sławińskiego podaje: w centrum zainteresowań socjologii literatury tego typu znajdują się systemy norm literackich 10 10 Wstęp utrwalonych w tradycji, a ujmowane jako korelaty zbiorowych przyzwyczajeń, gustów i potrzeb estetyczno ideowych.

Forma literacka jest nośnikiem znaczenia ukształtowanego w określonych warunkach. Aby dotrzeć do sensu, tłumacz powinien zdawać sobie sprawę z wagi zachowania formy także ze względów funkcjonalnych, by przekład mógł pełnić podobną funkcję kulturową, jak oryginał, niezależnie od przesunięć, jakie wprowadzi kultura docelowa.

Dokonując mikro i makrowyborów, niewątpliwie czyni to według własnych preferencji, systemu kultury docelowej i być może woli decydentów zlecających przekład.

Deca i trawa sustrav boli lokcia stawow, jakie srodki ludowe

Bez względu na przyczynę wyboru istotą przekładu jest Bol w stawach szczotkuje traktowanie srodkow ludowych, na którą składa się spektrum zagadnień estetycznych, ideowych, kulturowych i językowych oryginału i kultury wyjściowej oraz przekładu i kultury przyjmującej, wynikające z punktu widzenia i kompetencji tłumacza.

Jego natomiast obowiązuje pisany i niepisany kodeks etyczny wobec autora i tekstu wyjściowego, ograniczający możliwości manipulacyjne.

Przekłady Literatur Słowiańskich

Te i podobne problemy poruszają autorzy artykułów zebranych w kolejnym tomie Przekładów Literatur Słowiańskich zatytułowanym Wzajemne związki między przekładem a komparatystyką, wskazując w jaki sposób komparatystyka staje się coraz bardziej przekładoznawstwem, unaoczniając transwersalność kultury i literatury współczesnej bez uprzedzeń i wrogości.

W badaniach prowadzonych w tym zakresie odsłaniane są poszczególne rejony literatury światowej, coraz trudniejsze do opisania. W tym kontekście autorzy niniejszego tomu podejmują zagadnienia: miejsca przekładu i przekładoznawstwa w badaniach Marko Juvan, Bożena Tokarzmetody badań nad przekładem Martina Ožbotintertekstualności Hanna Makuratpostawy hermeneutycznej badacza i tłumacza Bożena Tokarz, Robert Grošelj, Anita Srebnik, Anna Muszyńskakomparatystyki naukowej Tea Rogić Musasylwetki tłumacza komparatysty w konkretnych przekładach Anna Muszyńska, Marta Buczek, Małgorzata Filipek, Monika Gawlakprzekładu na pograniczu kultur Miran Košutaprzekładu wobec literatury światowej Marko Juvankulturowego i językowego trójkąta tłumaczeniowego Robert Grošeljrefrakcyjności przekładu Dorota Żygadłodylematów komparatystyki i przekładu Leszek Małczakprzekładu jako gatunku literatury rodzimej Magdalena Pytlak oraz zagadnienie zjawiska tekstów hybrydowych, jawny przykład usunięcia oryginału z pola widzenia ze względów pragmatycznych Przemysław Brom.

Jedynie trzy artykuły zamieszczone w tym tomie nie dotyczą problematyki przekładowej tekstów literackich. Deca i trawa sustrav dwóch z nich autorzy skupiają się na tekstach nieliterackich: na słowniku dwujęzycznym Anita Srebnik i na tekstach administracyjnych Unii Europejskiej Przemysław Brom.

Jeden tekst został poświęcony praktyce tłumaczeniowej, z której wynika, że niezależnie od krytyki binaryzmu, podważającej ideę ekwiwalencji, tłumacz poszukuje jej z obowiązku etycznego i poznawczego, mając świadomość jej stopniowalności Hanna Karpińska. Przekład i komparatystyka: zakresy i cele, 2.

Przekład w poszukiwaniu miejsca w komparatystyce i w kulturze, 3. Spotkanie kultur na pograniczu i w języku oraz 4.

Briggs & Stratton 133200 Operator Owner's Manual

Tłumacz komparatysta. Prevrednotenje prevoda in renesansa»svetovne književnosti«vrednotenje prevoda je protislovno: medtem ko je prevodna književnost v primerjavi z izvirno ustvarjalnostjo znotraj nacionalnih literarnih sistemov tradicionalno dojeta kot drugorazredna, pa prav ona v te sisteme vnaša dela, ki veljajo za najvišje dosežke človeštva, tj.

Z razvojem sodobne translatologije se končuje zapostavljanje prevoda v literarnem življenju in literarni vedi, v Evropi od Ker je v ideologiji kulturnega nacionalizma literatura v domačem knjižnem jeziku veljala za kronski dokaz narodne identitete in ustvarjalne samoniklosti, je bil prevod dojet kot očitni derivat tujosti, pod krinko domačega knjižnega jezika segajoče v domačo književnost. Imeli so ga za razvodeneli vpliv, ki utegne skvariti izvirno ustvarjalnost.

Josip Stritar, vodilni slovenski kritik šestdesetih in sedemdesetih let Ob tem je razsojal o deležih prevoda, Deca i trawa sustrav in izvirnosti ter v imenu mladoslovenskega nacionalizma ta je književnost videl kot»naravni«izraz narodnega duha, ki se emanira zgolj skoz slovenski jezik in izvirno ustvarjalnost načelno in praktično zavračal pomen prevodov.

V Literarnih pogovorih je tako»prestavo«ožigosal kot»tuje, izposojeno blago«, ki sicer izboljšuje slovenski jezik, a»slovstvo se z njimi ne bogati; narod more svojo lastnino imenovati samo, kar je zraslo iz njegovih tal« st r it a r 3.

Kot urednik literarne revije Zvon, ki»je bila izzivalno, novatorsko zasnovana kot popolnoma slovenska po jeziku in prispevkih«, Stritar prevodov v slovenščino sploh ni objavljal Stanovnik Vrednotenje prevoda pa že v omenjeni dobi ni bilo samo negativno.

How To Use Manual Figures --refer to figures inside covers.

V prvi polovici Philarète Chasles, eden od očetov francoske komparativistike, je na primer leta v» goethejevskem duhu« d h a e n 14 romantično razpravljal o svetovni literaturi kot»oddaljenem vplivu enega duha na drugega«,»menjavi duhovnih občutij med narodi Evrope«, a je svoje kozmopolitstvo Deca i trawa sustrav z evropocentrizmom in nacionalističnim imperializmom:»francija je najobčutljivejša od vseh dežel; [ ] lahko razume vse mišljenje [ ] Je središče, a središče občutljivosti; usmerja civilizacijo [ ] Kar je Evropa za ostali svet, to je Francija za Evropo; vse odmeva v njeno smer, vse se pri njej končuje [ ]« nav.

Tako je Slovenska matica, najstarejša znanstveno kulturna ustanova narodnega gibanja na Kranjskem, proti koncu Aeschylus, Dante, Calderon, Shakespeare in Goethe; ti so pesniki v najvišjem pomenu [ ]; takih velikanov zemlja ne rodi v vsakem stoletju«; resnični pesnik po njegovem»najde v zmanjšani podobi vesoljni svet; veselje in žalost, up in hrepenenje vsega človeštva« st r it ar 60 61, poud.

Nato razpravlja o mednarodni tekmi v razvitosti in demistificira rodoljubne primerjave slovenskih piscev s svetovnimi klasiki:»slovenci nimamo ne Goethejev ne Schillerjev in tudi ne drugih enakih prvakov, kakor nam trdijo naši psevdokritiki in estetiki; noben pameten človek nam ne bo očital, da jih nimamo; ne slepímo se pa tudi, da jih imamo« 72 Stritar leta razvija herderjevsko idejo o vlogi narodov v razvoju svetovne omike:»[ S]poznal sem, da ima vsak narod, kar jih je do zdaj stopilo na zgodovinski oder, svoje posebno mesto, vsak svoj posebni pomen v zgodovini človeškega razvoja; vsak je pospešil ali pospešuje po svoje človeški napredek, vsak je prinesel in pridejal tako rekoč svoj delež splošni omiki, katera je neka vsota in celota teh posameznih, različnih doneskov« st r it ar S Funtkovo poslovenitvijo Kralja Leara je zato leta vpeljala zbirko Czesciowa choroba w mopsach iz svetovne književnosti prim.

Николь отметила, что Орел ничего не сказал ей о результатах сканирования.

Prijatelj in ta je do leta v enaindvajsetih zvezkih predstavila svetovne klasike, kot so Shakespeare, Tolstoj, Njegoš, Goethe, Puškin, Dostojevski, Shaw, Reymont, Calderón de la Barca in Cervantes 4. Josip Tominšek je tako leta ocenil vlogo prevoda že precej drugače kot Stritar. Poudaril je, da premišljeno izbrani prevodi iz svetovne književnosti celo krepijo narodno identiteto »samostalnost« : svetovni literarni kanon, prestavljen v domači jezik, namreč po Tominšku nastopa kot obče merilo samostojnosti in razvitosti posamezne literature in jezika.

Ta se morata mednarodno dokazovati ne le z izvirno produkcijo, temveč še s kakovostjo prevodov najvišjih svetovnih dosežkov: Vsak narod, ki se poteguje za samostalnost, mora načelno napeti vse strune, da nudi svojcem v domačih mejah in z domačimi pripomočki tiste drugih narodov najvažnejše pridobitve, ki zaslužijo in vobče tudi uživajo zaradi svoje veličine svetovno priznanje.

Prvi pripomoček v priobčevanju je seveda jezik; zato je naloga vsakega naroda, skrbeti za prevode svetovnih del v svojem jeziku.

Dokler teh ni, se poslužujejo vsi, ki jim domače slovstvo seveda ne zadostuje, kakega tujega jezika; iz tega pa jasno sledi, da se jim zdi lastni jezik proti onemu, ki jim je odprl pogled v širši svet, ubožen. Zato so prevodi nekako kulturno merilo za vsak narod. Čehi n. Nemcev niti omenjati ni treba so s prevodi iz svetovne literature preskrbljeni tako, da se vsak Čeh lahko v svojem jeziku literarno popolnoma izobrazi: v svojem jeziku lahko čita Hugoja, Danteja, Tolstega, Goetheja Tominšek Tominškova misel se uvršča v daljši niz zagovorov prevodne književnosti, ki ga je v polemiki s Stritarjem leta zastavil Ivan Prijatelj, pridružili pa Rok na leczenie stawow se mu Anton Aškerc, Oton Župančič, Janko Šlebinger in na ravni komparativistične metodologije Anton Ocvirk.

Prijatelj je vpeljal prepričanje, da so prevodi produktivna stičišča med narodi in da če so izvirniki premišljeno izbrani in kakovostno poslovenjeni bistveno prispevajo k jezikovno estetskemu razvoju domače književnosti Stanovnik 68 Ocvirk, utemeljitelj slovenske komparativistike, ki se je šolal pri Francozih, je leta v svoji Teoriji primerjalne literarne zgodovine, enem prvih tovrstnih del v Evropi, postavil prevod na vodilno mesto med mednarodnimi posredniki literature, kot so svetovljani, emigranti, študenti, učenjaki, pisatelji, revije, znanstvena periodika, dnevniki, gledališča in gledališka kritika, literarni krožki, šole, znanstvena društva, kulturnopropagandni klubi, saloni in kozmopolitska mesta Ocvirk [] : 4 Majda St anov nik 79 poroča, da Deca i trawa sustrav prevode iz svetovne književnosti izdajala tudi Mohorjeva družba in goriški založnik Andrej Gabršček; med svetovnima vojnama so prevodno koncipirane zbirke tiskali še Tiskovna zadruga, Modra ptica in Hram.